Moederdag

  • Geplaatst op
  • Door charlotte swart
  • 0
Moederdag

Moederdag komt er aan en dat gaat hier in huis niet ongemerkt voorbij. Al een week lang zijn de slaapkamers van de jongste verboden terrein, struikel ik over de papiersnippers, vliegen de plakbandrollen er doorheen en vind ik klei, verf en lijmresten op vingers en kleding. 
Een heerlijk sfeertje en niets is zo leuk als een stralend gezicht dat je vol trots dat mooie geheime knutselwerk overhandigd in goed gezelschap van een cracker die in tien stukken gebroken is omdat smeren toch best lastig bleek.

Moederdag is sinds 6 jaar ook de dag dat ik mij nog meer als anders bewust ben van het grote offer dat die twee fantastische vrouwen ver weg in Amerika maakte. Dankzij hen kan ik iedere dag genieten van deze kanjers.

Vaak hoor je mensen zich hardop afvragen "hoe konden ze?" en ja inderdaad hoe konden ze?.
Wat moet je over enorm veel kracht beschikken om deze keuze te kunnen maken. Iedere moeder houd van haar kind, enkel soms zijn de omstandigheden er niet naar dat ze zelf in staat is om voor dat kind te zorgen.
Kiezen voor adoptie zegt dan niets over het gebrek aan liefde voor haar kind. Het laat zien dat ze beschikt over moederliefde in het kwadraat, je eigen belang wegcijferen en het belang van het kind voorop zetten. Er aan denken of ik het zou kunnen in dezelfde omstandigheden, durf ik niet. 
Ik had het geluk beide moeders te ontmoeten en heb tot de dag vandaag contact met ze. Ik weet dat ze beide vrede hebben met de keuze die ze gemaakt hebben maar weet ook dat het gemis blijft.
Beide stonden om een andere reden hun kinderen af maar beide met een enorme dosis liefde.
Moeder worden van deze 3 kinderen was een prachtig geschenk maar tegelijkertijd een enorm offer van 2 moeders aan de andere kant van de wereld. Een offer dat ze met liefde maakte, een offer dat ze voor hun gevoel moesten brengen, een offer waar ik elke dag van geniet.
Aan het geluk dat ik beleef hangt een groot verdriet vast. In een ideale wereld zouden moeders nooit zulke beslissingen hoeven nemen maar had ik ook deze geweldige kinderen in mijn leven moeten missen. Soms is het leven moeilijk te begrijpen.
Een van de moeders zei mij ooit, nadat ik haar had opgebiecht mij soms te schamen, voor het geluk dat ik heb met deze kinderen in mijn leven, terwijl ze eigenlijk bij haar zouden horen te zijn, dat alle dingen gebeuren met een reden, al doet het soms vreselijk veel pijn wat ons overkomt, we moeten ons focussen op het positieve wat er uit voorkomt.  

In het begin waren de gesprekken oppervlakkig met hen. Bang van beide kanten om iets te zeggen wat verkeerd viel. Inmiddels kunnen we vrijwel alles tegen elkaar zeggen. Morgen zullen de kinderen een videoboodschap voor beide moeders opnemen voor moederdag.

Lieve buikmama's van mijn kanjers wat ben ik jullie dankbaar voor jullie vertrouwen. Wat ben ik enorm trots op hoe jullie op dit moment in het leven staan. Alle drie hebben ze het doorzettingsvermogen van jullie beide geerfd, zie ik trekjes terug van jullie die ik inmiddels ken door het skypen en weet ik dat we samen sterk staan. Hoe belangrijk het is dat we contact hebben bleek wel toen het heel slecht ging met Jeremiah, jij was degene die de antwoorden kon geven die ik niet kon. Jij zei toen maar ik kan niet voor hem zorgen zoals jij dat kan.
Voor altijd aan elkaar verbonden, en wat ben ik daar blij om!! 

Liefs,



Reacties

Wees de eerste om te reageren...

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden